กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวหมิงเซียงถือชามน้ำแกงมานั่งลงข้างเตียง ถอนหายใจแล้วเลื่อนช้อนไปจ่อริมฝีปากหานเหมย
“เสี่ยวเหมย ยอมรับชะตาเถอะ ผู้ชายดี ๆ มีตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นโจวหวยจิ่นด้วย”
เสียงดังปัง!
หานเหมยปัดชามในมือจ้าวหมิงเซียงออกอย่างแรง ชามกระเบื้องตกลงพื้นและแตกกระจายตามเสียง
จ้าวหมิงเซียงคำรามด้วยความโมโห “เธอทำอะไรของเธอ”
“คิดว่าฉันไม่เคยไปหาโจวหวยจิ่นหรือไง เขาบอกว่าถ้าร่างกายไม่สบายให้ไปหาหมอ ถ้าใช้ชีวิตไม่สะดวกให้มาหาฉัน เขาไม่สนใจเธอเลยสักนิด…”
“ไม่จริง!” หานเหมยพูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “เขาเป็นของฉัน เขาจะต้องเป็นของฉันคนเดียว!”
ชาติก่อนโจวหวยจิ่นไม่ได้หย่ากับซูฉิง แต่เขาก็คอยดูแลเธออยู่ตลอด
ชาตินี้ก็ต้องเป็นแบบนั้นเหมือนกัน