กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเฝิงอวิ๋นเช่อกินอิ่มแล้ว เธอก็ดันชามออกไป “ยืนมาทั้งวัน ฉันเหนื่อยมาก ขอขึ้นห้องไปพักก่อน” พูดจบก็ไม่มองปฏิกิริยาของใครทั้งนั้น ลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปเลย
จางต้าจวนกัดฟันถามเจี่ยวั่งชวน “แกจะตามใจมันแบบนี้หรือ?”
สีหน้าเจี่ยวั่งชวนเย็นชาเคร่งขรึม
เสียงดังเป๊ะ เขาหักตะเกียบในมือขาด เสียงต่ำหนัก “แม่ ถ้าแม่ยังอยากได้สมบัติตระกูลเฝิง ก็ทำให้มันโกรธจนเลือดขึ้นหน้าถึงที่สุดไม่ได้”
ไม่ใช่แค่แม่ของเขาที่ต้องอดทนต่อเฝิงอวิ๋นเช่อ เขาเองก็อดทนอยู่เหมือนกัน
เขารู้สึกได้ลาง ๆ ว่าเฝิงอวิ๋นเช่อไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ต่างตรงไหน เขาก็คิดไม่ออกในทันที
เขาต้องหาทางเอามรดกตระกูลเฝิงมาไว้ในมือให้เร็วที่สุด