กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฝิงอวิ๋นเช่อมองเจี่ยลี่หัวอย่างแปลก ๆ “ฉันกลับบ้านตัวเองมันมีปัญหาตรงไหน หรือว่าเธอไม่อยากให้ฉันกลับมา?”
“จะไปเป็นอย่างนั้นได้ยังไง?” เจี่ยลี่หัวมองเฝิงอวิ๋นเช่อด้วยใจหวั่น ๆ ไม่กล้าอวดดีอีก
เมื่อวานซืนเธอถูกเฝิงอวิ๋นเช่อทำให้โมโหหนัก พูดพล่อย ๆ ออกไปโดยไม่ยั้งปากในสิ่งที่ตัวเองไม่ควรพูด
คำพูดพวกนั้น เธอได้มาจากการแอบฟังพี่ชายคุยกับพ่อแม่ ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอเอาคำพูดนี้ไปบอกเฝิงอวิ๋นเช่อ พวกเขาต้องไม่ปล่อยเธอไว้แน่
เธอรีบดึงเฝิงอวิ๋นเช่อเดินไปมุมลานบ้าน กดเสียงลง
“พี่สะใภ้ คำพูดวันนั้นฉันพูดพล่อย ๆ ไปเอง พี่อย่าได้ใส่ใจเลย พี่ชายฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”
“ฉันรู้” เฝิงอวิ๋นเช่อพูดอย่างมีความนัย “ฉันรู้จุดประสงค์ของเขา”