กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวหวยจิ่นขับรถ ซูฉิงนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับและเปิดหน้าต่าง หลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง กลางคืนก็เย็นสบายขึ้นมาก สายลมพัดเข้ามา ช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าไปกว่าครึ่ง
“สหายเฝิงเจอเรื่องอะไรเข้าหรือเปล่า?” มือเรียวยาวของโจวหวยจิ่นจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง เขาหันไปมองซูฉิงแวบหนึ่ง
ซูฉิงทำหน้ารังเกียจ “ฉันเคยคิดว่าพวกทหารเป็นคนดีทุกคน ไม่คิดเลยว่าพอเป็นคนเลวขึ้นมา จะเลวยิ่งกว่าคนทั่วไปเสียอีก”
โจวหวยจิ่นนึกขึ้นมาได้ทันทีว่าเจี่ยวั่งชวนคงทำเรื่องที่ทำให้เฝิงอวิ๋นเช่อเสียใจ
เขารีบแก้คำพูด “ทหารก็เป็นคนเหมือนกัน อย่ามองใครหรืออาชีพไหนผ่านแว่นสีชมพู”
ซูฉิงคิดดูแล้วก็จริง
เธอเองก็ถูกความไร้ยางอายของเจี่ยวั่งชวนทำให้โกรธจนขาดสติ
ชาติที่แล้วตอนทำธุรกิจ เธอเจอภูตผีปีศาจสารพัดมาแล้ว