กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูฉิงตื่นเต็มตาแล้ว แต่หลัวจือเซี่ยกับเฝิงอวิ๋นเช่อยังไม่ตื่น ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงมากแล้ว
“ผู้จัดการหยาง ขอโทษด้วย พวกเราหลับเพลินกันหมดเลย คุณรีบนอนเถอะ ฉันจะเฝ้าเอง” ซูฉิงพูดกับหยางสวินเสียงเบา กลัวจะปลุกหลัวจือเซี่ยกับเฝิงอวิ๋นเช่อให้ตื่น
เหตุการณ์เมื่อวานทำให้ทั้งสองคนขวัญเสียไม่น้อย
หยางสวินอดนอนมานานขนาดนี้ก็เริ่มฝืนไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาพยักหน้าให้ซูฉิง เก็บตำราใส่กระเป๋าเอกสาร แล้วเอนพิงพนักที่นั่งหลับตาลง
เมื่อรู้สึกว่ามีน้ำหนักกดลงบนไหล่ เขาก็ปรือตาขึ้นเล็กน้อย เห็นศีรษะของเฝิงอวิ๋นเช่อซบอยู่บนไหล่ตัวเอง
เธอหลับสนิทมาก อยู่ใกล้กันเสียจนเขาได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ