บทที่ 315: ป่าใต้พิภพ

บทที่ 315: ป่าใต้พิภพ

“ติ๋ง... ติ๋ง...”

เสียงหยดน้ำร่วงหล่นดังกังวานเป็นพิเศษ สะท้อนไปทั่วทางเดินใต้ดินอันเงียบงันราวกับสุสาน

รอบด้านมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินชื้นคละคลุ้งชวนอึดอัด จนแทบหายใจไม่ออก

หลิ่วอีอีเดินตามหลังเหวินหลินอย่างกระชั้นชิด อาศัยศิลาแสงจันทร์ที่หยิบออกมาจากถุงเก็บของ ส่องสว่างเส้นทางเบื้องหน้าได้เพียงไม่กี่ฉื่อ

พลังวิญญาณภายในร่างของนางยังคงค่อย ๆ รั่วไหล ถึงไม่ทราบเพราะเหตุใดความเร็วในการสูญเสียจึงชะลอลงมากแล้ว แต่ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงนั้นยังทำให้นางร้อนใจสับสนอยู่ดี

ตรงกันข้าม เหวินหลินที่เดินอยู่ด้านหน้ากลับดูสงบนิ่งผิดปกติ

มือขวาเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ถืออาวุธเวทไว้อย่างมั่นคง ฝีเท้าหนักแน่น ค่อย ๆ สำรวจผ่านอุโมงค์ขรุขระแห่งนี้ไปทีละก้าว

เพียงแต่ทุกครั้งที่แขนเสื้อด้านซ้ายอันว่างเปล่าของเขาแกว่งไกวเบา ๆ ความรู้สึกผิดและความซาบซึ้งที่ยากจะบรรยายก็จะพลันเอ่อล้นขึ้นในใจของหลิ่วอีอี