กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 314: เหยียนชิงเหยา
“หยุดมือ!”
ขณะที่ฝ่ามือของหลิวหยางเหลือห่างจากเหยียนชิงเหยาเพียงไม่กี่ชุ่น ในที่สุดเขาก็หยุดลง
พลังคุ้มกายแปรเปลี่ยนเป็นลมปราณร้อนระอุ ซัดจนเส้นผมบนใบหน้าของศิษย์ฝ่ายธรรมะปลิวกระจาย ถึงกับมีกลิ่นไหม้เกรียมจาง ๆ ลอยมา
ทั่วร่างของนางแข็งค้าง นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า หากฝ่ามือของอีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาอีกเพียงครึ่งชุ่น นางย่อมมีจุดจบไม่ต่างจากต้นมนุษย์ก่อนหน้านี้ ต้องทั้งกายและวิญญาณดับสูญ!
หลิวหยางค่อย ๆ ชักมือกลับ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยความไม่เข้าใจอย่างถึงที่สุด ปะปนด้วยเจตนาสังหารที่ถูกข่มเอาไว้ เขาหันศีรษะขวับ มองไปยังร่างที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“หลิวเจินเจิน! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?! นางเป็นศิษย์ฝ่ายธรรมะแห่งภูเขาห้าธัญพืช พวกเราล้วนเป็นศิษย์สายสืบทอดแท้จริงของสำนักมาร หากไม่สังหารนางเสียที่นี่ หรือจะรอให้นางมาฆ่าพวกเรากัน?!”
หลิวเจินเจินร่อนลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา นางมองเหยียนชิงเหยาที่สีหน้ายังไม่หายหวาดผวาและทรุดอยู่บนพื้นก่อน จากนั้นจึงเงยดวงตาเย็นเยียบขึ้นมองหลิวหยาง