บทที่ 248: ช่วยข้าหลอมโอสถวิญญาณขั้นหนึ่ง

บทที่ 248: ช่วยข้าหลอมโอสถวิญญาณขั้นหนึ่ง

ทางเดินมืดมิดทอดลึกลงไปเบื้องล่าง ราวกับไร้จุดสิ้นสุด

มีเพียงหินแสงจันทร์ที่ฝังอยู่บนผนังทุกระยะสิบกว่าจั้ง คอยเปล่งแสงริบหรี่ ส่องสว่างเส้นทางเบื้องหน้าได้อย่างฝืน ๆ

โชคดีที่หลิวเอ้อร์สือเองก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณสมบูรณ์แล้ว ต่อให้รอบด้านมืดมิดเพียงใด เขาก็ยังเดินหน้าได้ดังเช่นยามกลางวัน

เพียงแต่เสียงฝีเท้าของเขาในอุโมงค์อันเงียบงันราวกับสุสานแห่งนี้ กลับฟังชัดเจนเป็นพิเศษ

ขณะเดียวกัน เขายังสัมผัสได้ว่ากลิ่นโอสถประหลาดนั้นกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะกลายเป็นรูปธรรม วนเวียนอยู่ปลายจมูก สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด