บทที่ 247: ต้นตอของกลิ่นหอม

บทที่ 247: ต้นตอของกลิ่นหอม

หุบเขานกแมลง แตกต่างจากชื่อของมันอย่างสิ้นเชิง สถานที่แห่งนี้กลับรกร้างว่างเปล่าและเงียบงัน ไร้แม้แต่ต้นหญ้าสักต้น

หลิวเอ้อร์สือเดินอยู่บนผืนดินสีแดงคล้ำ รอบด้านไม่ได้ยินแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงนกร้อง มีเพียงเสียงลมอันอ้างว้างดุจภูตผีคร่ำครวญพัดผ่านข้างหู กวาดเอาทรายฝุ่นให้ฟุ้งกระจายเต็มฟ้า

เขาสวมเสื้อคลุมชั้นนอกสีเทา ใบหน้าธรรมดา กล้ามเนื้อที่แข็งแรงถูกซ่อนไว้ใต้ชุดคลุม ต่อให้ปรากฏตัวขึ้นในที่แห่งนี้อย่างกะทันหัน ก็ไม่ได้สะดุดตาผู้ใด