กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 246: การคุ้มครองอันสมบูรณ์แบบ
สติของโม่เสียค่อย ๆ ผุดขึ้นจากห้วงความมืดอันไร้ขอบเขต
ศีรษะของเขาปวดราวจะแตก ร่างกายทุกส่วนส่งความเจ็บปวดลวงตาเป็นระลอก เปลือกตาหนักอึ้งราวกับกำลังต่อสู้กัน ทำให้เขาลืมตาไม่ขึ้น
เขารวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นได้สำเร็จ สิ่งที่เห็นหลังจากนั้นคือเพดานหินหยาบกระด้าง กับแสงเทียนอันสลัวผิดปกติ
ที่นี่คือที่ใด?
เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น ทว่ากลับพบว่าร่างกายของตนไม่ยอมเชื่อฟัง
เขาก้มหน้าลง รูม่านตาพลันหดเล็กลง ความทรงจำที่เคยถูกลืมเลือนค่อย ๆ หวนคืนกลับมาในที่สุด
แขนทั้งสองข้าง ขาทั้งสองข้างของเขา...หายไปหมดแล้ว!
เหลือเพียงหัวไหล่และโคนขาที่โล่งเปล่า แม้เนื้อบริเวณบาดแผลดูคล้ายสมานตัวแล้ว แต่ความเจ็บปวดลวงตาที่ปรากฏเลือนรางกลับยังคงอยู่ ทรมานประสาททุกเส้นในร่างกายของเขา