บทที่ 242: ทหารทางการ

บทที่ 242: ทหารทางการ

“ท่านผู้อาวุโส โปรดไว้ชีวิตด้วย! ท่านผู้อาวุโส โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

ภายในโรงเตี๊ยม ผู้บำเพ็ญที่เหลือเพียงลำตัวกำลังดิ้นกระเสือกกระสนอยู่บนพื้นเย็นเยียบอย่างน่าเวทนา ส่งเสียงร้องขอชีวิตอย่างโหยหวน

เขาไม่เหลือท่าทีอวดดีและบ้าบิ่นดังเช่นก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย บนใบหน้าอันดุร้ายนั้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก

ฉินอีย่อตัวลงตรงหน้าเขา สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นกลับแฝงประกายสนใจใคร่รู้เล็กน้อย

“เจ้าฝึกวิชาอะไรอยู่หรือ?” เขาเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับส่งถึงหูอีกฝ่ายอย่างชัดเจน “ดูคล้ายกับเคล็ดสามภาคอยู่บ้าง กระทั่งคล้ายเคล็ดโลหิตสังเวยอยู่เล็กน้อย แต่...ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว”