บทที่ 241: กลุ่มเม็ดยาพิศวง

บทที่ 241: กลุ่มเม็ดยาพิศวง

“ไอ้สารเลว! คิดจะปล่อยให้ข้าอดตายหรือไง!?”

ผู้บำเพ็ญแขนเดียวโยนซาลาเปาลูกสุดท้ายตรงหน้าเข้าปาก ก่อนจะฟาดถาดอาหารที่ว่างเปล่าลงกับพื้นอย่างแรง เศษกระเบื้องกระจายกระเด็นไปทั่ว

เขาเงยหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความหงุดหงิดขึ้นมา แล้วตะโกนคำรามไปทางครัวหลังร้านอย่างไม่พอใจ

ไม่นานนัก ร่างหนึ่งก็วิ่งโซเซออกมาจากครัวหลังร้าน

สภาพของอาจารย์หวังในเวลานี้ เรียกได้เพียงว่าดูไม่ได้อย่างยิ่ง ชุดพ่อครัวที่เดิมยังสะอาดสะอ้านกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและเหงื่อ เส้นผมบริเวณหน้าผากชุ่มเหงื่อจนแนบติดกับหน้าผากซีดขาวเป็นปอย ๆ

เขาประคองจานอาหารที่เพิ่งผัดเสร็จด้วยสองมือ แต่ข้อมือกลับสั่นไหวราวเปลวเทียนใกล้มอด น้ำแกงในจานสั่นกระเพื่อมตามไปด้วย เกือบจะหกออกมา

เขาวางจานอาหารลงบนโต๊ะเบื้องหน้าผู้บำเพ็ญ ทันทีที่ปล่อยมือก็ราวกับได้รับอภัยโทษ หมุนตัวคิดจะหนีกลับเข้าครัวหลังร้าน