บทที่ 240: หนทางรอด

บทที่ 240: หนทางรอด

โถงใหญ่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยจอแจไปด้วยผู้คน บัดนี้กลับเงียบงันราวกับสุสาน มีเพียงเสียงสะอื้นที่ถูกกดไว้ดังแว่วมาจากมุมหนึ่ง และเสียงกินอาหารอย่างตะกละตะกลามที่ไม่เข้ากับบรรยากาศโดยรอบแม้แต่น้อย

ผู้บำเพ็ญแขนเดียวในชุดคลุมสีเทาคนหนึ่ง กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าโต๊ะไม้เลอะคราบมัน เขากลืนเส้นบะหมี่ไม่กี่เส้นสุดท้ายในชามลงไปคำโต

เขากินเร็วเหลือเกิน เสียงซู้ดซ้าดดังไม่ขาดสาย ราวกับอดอยากมาหลายสิบปี และเพิ่งได้ลิ้มรสอาหารของโลกมนุษย์เป็นครั้งแรก

ข้างเท้าของเขามีเสื้อผ้าขาดวิ่นกระจัดกระจายอยู่หลายสิบชิ้น ทั้งของชาย หญิง เด็ก และคนชรา เพียงแต่เจ้าของเสื้อผ้าเหล่านั้นไม่รู้หายไปไหนหมดแล้ว เหลือไว้เพียงเศษซากเหล่านี้ที่บ่งบอกเป็นนัยว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้น