บทที่ 239: คำสาป

บทที่ 239: คำสาป

พูดไม่เข้าหูก็ลงมือเลยหรือ?

ผู้บำเพ็ญจากโลกภายนอกล้วนเป็นเช่นนี้กันหมดหรือ?

ความคิดนี้วาบผ่านใจหลิวเอ้อร์ลิ่ว ทว่าร่างกายของนางกลับพลิกตัวพุ่งขึ้นไปยังชั้นสองโดยไม่ลังเล หายลับจากสายตาทุกคนในพริบตา

ขณะเดียวกัน แขนที่ผู้บำเพ็ญคนนั้นยื่นออกมากลับหายไปจากกลางอากาศจริง ๆ

ไม่มีเลือดสาด ไม่มีภาพฉีกกระชาก ราวกับถูกบางสิ่งไร้รูปร่างกลืนกินไปอย่างเงียบงัน

ภายในโถงโรงเตี๊ยมเงียบงันราวกับป่าช้า

เสี่ยวเอ้อร์ที่เดิมคิดจะเข้าไปประจบประแจง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ร่างทั้งร่างยืนนิ่งอยู่กับที่

ราวกับยังไม่เข้าใจว่าภาพตรงหน้าหมายความว่าอย่างไร