บทที่ 238: หลิวเอ้อร์ลิ่ว

บทที่ 238: หลิวเอ้อร์ลิ่ว

หลิวเอ้อร์ลิ่วกำลังกินข้าวอยู่

หากจะพูดให้เจาะจงกว่านั้น ตอนนี้นางกำลังนั่งกินบะหมี่หยางชุนหนึ่งชามอย่างเงียบ ๆ ภายในโรงเตี๊ยมของเมืองเล็กแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า “ผิงหยาง”

นางดูอายุยังไม่มาก ราวเด็กสาววัยแรกแย้ม สวมกระโปรงผ้าสีเทาเรียบง่าย มัดผมทรงหางม้าคู่แบบธรรมดา ใบหน้าสะอาดสะอ้านงดงาม ทว่ามีเพียงดวงตาใสกระจ่างคู่นั้น ที่ยามกวาดตามองสิ่งรอบข้าง มักเผยความสงบนิ่งเกินวัยออกมาโดยไม่รู้ตัว

เวลานี้ ระดับบำเพ็ญของนางมีเพียงขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง