บทที่ 237: ลงจากเขา

บทที่ 237: ลงจากเขา

ภายในถ้ำสวรรค์อันโอ่อ่าแห่งหนึ่ง ไอวิญญาณอบอวลราวหมอก เซียนกระเรียนโบยบินอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ

“...เมื่อเป็นเช่นนี้ เพลิงโลหิตที่เจ้าชักนำออกมา ก็จะไม่ถือกำเนิดจากพลังของตนเองเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป หากแต่ยังแฝงพลังของผู้อื่นไว้ด้วย อานุภาพของเพลิงโลหิตจะเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่าตัว ผลในการหลอมกายาขัดเกลาวิญญาณก็ย่อมไม่อาจเทียบเคียงกับแต่ก่อนได้”

เมื่อได้ยินโจวไห่รุ่ยกล่าวมาถึงตรงนี้ คิ้วของฉินอี้ก็ขมวดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ไม่ว่าจะเป็นวิชาหรือเคล็ดลับใดที่ต้องอาศัยผู้อื่นในการฝึกฝน ล้วนหมายถึงความยุ่งยากสำหรับเขา

หรือกล่าวให้ถูกต้องก็คือ สำหรับคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ ล้วนเป็นเรื่องยุ่งยากทั้งสิ้น