กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 236: คำกล่าวเรื่องอัจฉริยะ
ดวงตาของหลิวเมิ่งหดวูบเล็กน้อย นางมองใบหน้างดงามล่มเมืองซึ่งประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ของซูเม่ยเอ๋อร์ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิงว่า
“แต่ฉินอี๋... อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้สืบทอดมรดกไห่ซ่วน ฐานะไม่ธรรมดา หากสังหารเขา ทางสำนัก...”
“ผู้สืบทอดมรดกไห่ซ่วนหรือ?”
เมื่อซูเม่ยเอ๋อร์ได้ยินถ้อยคำนี้ กลับแค่นหัวเราะเย็นชา นัยน์ตาดอกท้อที่ปกติเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนคู่นั้น กลับฉายความเย็นชาซึ่งไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
“แล้วมันจะนับเป็นอะไรได้?” น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ ไร้อารมณ์แม้เพียงเสี้ยว “ศิษย์รักของข้า เจ้าต้องจดจำไว้ ในสำนักมารสวรรค์มหามรรคแห่งนี้ สิ่งที่สำนักให้ความสำคัญคืออัจฉริยะที่แท้จริง แต่สิ่งที่สำนักไม่เคยขาดแคลนที่สุด ก็คืออัจฉริยะเช่นกัน”
นางยกนิ้วเรียวงามขึ้นหลายนิ้ว แล้วงอนิ้วนับทีละข้อ