บทที่ 235: การมาเยือน

บทที่ 235: การมาเยือน

ประตูถ้ำพำนักถูกเคาะขึ้นกะทันหัน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

หลิวเมิ่งซึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ในโถงใหญ่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา

นางมิได้สั่งให้ผู้ใดมาพบ แล้วเวลานี้จะเป็นผู้ใดกัน?

ไม่นานนัก นางกำนัลก็เดินขึ้นไปเปิดประตูถ้ำพำนักอันหนักหน่วง และเห็นร่างงดงามร่างหนึ่งยืนอยู่นิ่ง ๆ นอกประตู

อีกฝ่ายสวมอาภรณ์ตำหนักสีม่วงพลิ้วไหวดุจเมฆาล่องลอย ชายกระโปรงปักลายหงส์หลวนสีทองอันวิจิตร เส้นผมดำขลับยาวสลวยดุจน้ำตก ถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ ด้วยปิ่นหยกเขียวเพียงเล่มเดียว

ผู้ที่มาถึงสถานที่แห่งนี้ กลับเป็นซูเม่ยเอ๋อร์

เมื่อเห็นผู้มา หลิวเมิ่งแม้จะประหลาดใจในใจ แต่บนใบหน้าไม่กล้าแสดงความละเลยแม้แต่น้อย นางรีบลุกขึ้นต้อนรับ ก้มกายคารวะอย่างนอบน้อม

“ศิษย์หลิวเมิ่ง คารวะท่านอาจารย์ ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์จะมาเยือน ศิษย์จึงไม่ได้ออกไปต้อนรับ ขอท่านอาจารย์โปรดอภัยด้วย”