บทที่ 175: บุรุษของข้า

บทที่ 175: บุรุษของข้า

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ร่างของฉินอี้ก็แข็งค้างขึ้นเล็กน้อยในทันใด

เขาคุ้นเคยกับเสียงอันเย้ายวนจนซึมลึกถึงกระดูกเสียงนี้เสียเหลือเกิน

มันคือเสียงของ... ซูเม่ยเอ๋อร์ ผู้ที่ตามตื๊อเขาไม่ยอมเลิกรามาตลอดนั่นเอง

เขาค่อย ๆ หันกายกลับไป บนใบหน้าสงบนิ่งที่แทบไม่เคยเปลี่ยนแปลงมานับหมื่นปี ปรากฏแววซับซ้อนขึ้นเป็นครั้งแรก

เดิมทีเขาคิดจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าซูเม่ยเอ๋อร์จะไม่แม้แต่ปรายตามองเขา กลับก้าวย่างด้วยท่วงท่าเย้ายวน เดินอ้อมผ่านตัวเขาไปตรงหน้าหลิวเจินเจินโดยตรง

นางเดินวนรอบหลิวเจินเจินหนึ่งรอบ กวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าอย่างละเอียด