บทที่ 174: ยอมอ่อนข้อ

บทที่ 174: ยอมอ่อนข้อ

ร่างของฉินอี๋พุ่งผ่านท้องนภาดุจศรที่หลุดจากคันศร ก่อนจะหยุดลอยอยู่เหนือผืนป่า ซึ่งเป็นจุดสุดท้ายที่หลิวเจินเจินหายตัวไป

เขาก้มตามองลงไป เห็นเพียงแมกไม้เบื้องล่างเขียวชอุ่ม เงียบสงบราวกับป่าภูเขาธรรมดาทั่วไปภายในสำนัก ไม่มีสิ่งใดแตกต่างแม้แต่น้อย

ทว่า ในสัมผัสของเขา กลิ่นอายของหลิวเจินเจินกลับคล้ายถูกกั้นไว้ด้วยม่านไร้รูป มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้

เป็นดังที่คาด นางตกอยู่ในค่ายกลที่ผู้อื่นวางเอาไว้แล้ว

ฉินอี๋ขมวดคิ้วน้อย ๆ บัดนี้ แม้เขาจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณระดับหก ทั้งยังมีหนทางแห่งเต๋าสองสาย จิตสัมผัสแข็งแกร่งเหนือผู้บำเพ็ญระดับเดียวกัน ทว่าก็ยังมองไม่ออกแม้แต่น้อยถึงความจริงเท็จของค่ายกลนี้