บทที่ 173: กำลังเสริม

บทที่ 173: กำลังเสริม

ป่าลึกเงียบสงัด หมอกคละคลุ้งปกคลุม

หลิวเจินเจินหยุดฝีเท้าลง บนใบหน้างดงามประณีตปรากฏความเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย

ไม่ชอบมาพากล

นางเดินทางอยู่ในบริเวณนี้มาหลายชั่วยามแล้ว ด้วยความเร็วของนาง ควรจะไปถึงที่ตั้งของสำนักนานแล้วจึงจะถูก

ทว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบกลับยังคงให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างไม่อาจสลัดทิ้งได้

ต้นไม้โบราณต้นหนึ่งที่ต้องใช้คนสองคนโอบล้อม ก้อนศิลาสีเขียวซึ่งมีรูปลักษณ์คล้ายวัวหมอบ สิ่งเหล่านี้เห็นได้ชัดว่านางเคยพบเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน

คิ้วเรียวงามของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในใจกระจ่างแล้วว่า ตนเองเกรงว่าจะตกอยู่ในค่ายกลบางอย่าง และวนเวียนอยู่ที่เดิมมาตลอด

แต่ที่นี่คือเขตแดนของสำนักมาร แล้วผู้ใดกันที่ซุ่มวางกับดักไว้ ณ ที่แห่งนี้?