บทที่ 172: ความช่วยเหลือ

บทที่ 172: ความช่วยเหลือ

“จะคืนให้พวกเจ้าก็ได้”

ฉินอีดีดนิ้วเบา ๆ แววประหลาดยากหยั่งถึงส่องวาบในดวงตาลึกล้ำคู่นั้น

“แต่ยันต์โอสถและอาวุธวิเศษที่ข้าเก็บเข้ามาในแต่ละวัน จะต้องมากกว่าที่ศิษย์สายตรงคนก่อนเคยเก็บ”

จินว่านไฉกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก รู้สึกเพียงว่าลำคอแห้งผาก เขาถามอย่างตึงเครียดว่า “มะ...มากเท่าใด?”

รอยยิ้มบนใบหน้าฉินอียิ่งแฝงความหมายลึกล้ำ “มากขึ้นเพียงยันต์หนึ่งแผ่น โอสถหนึ่งเม็ด อาวุธวิเศษหนึ่งชิ้นก็พอ ข้าไม่ได้ต้องการมากไปกว่านั้น แต่...หากเจ้าไม่ยอมมอบให้โดยสมัครใจ เช่นนั้นข้าก็คงต้องลงมือเอาเอง”

เมื่อได้ยินคำนี้ หัวใจของจินว่านไฉที่แขวนอยู่ตรงลำคอ กลับร่วงลงสู่ที่เดิมในฉับพลัน