บทที่ 157: ตราประทับสำนัก

บทที่ 157: ตราประทับสำนัก

ดวงตาขนาดมหึมาซึ่งกำลังค่อย ๆ โปร่งใสขึ้นพลันชะงักงัน

ครู่ต่อมา เส้นขอบที่เดิมเลือนรางของมันกลับชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

สุ้มเสียงเลื่อนลอยแต่ทรงอำนาจสายหนึ่งดังกึกก้องลงมาจากเหนือเก้าชั้นฟ้า

“เผ่าปีศาจ?”

เมื่อโจวไห่รุ่ยได้ยินเช่นนั้น ก็รีบคำนับขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้งอย่างนอบน้อม ก่อนหันกลับมาพูดกับฉินอีด้วยน้ำเสียงขรึม

“ฉินอี จงรีบรายงานทุกสิ่งที่เจ้าพบเห็นในแดนลับแก่ประมุขสำนัก”

หัวใจฉินอีสะท้านวูบ ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย

เขาสูดลมหายใจลึก แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนประสบในแดนลับให้ประมุขสำนักฟังอีกครั้ง