กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 156: นับจากนี้ไป เจ้าคือศิษย์สายตรงของสำนัก!
เขาคือเจ้าสำนักอย่างนั้นหรือ?
ฉินอี้เงยหน้ามองไปยังร่างยักษ์สูงหลายสิบเมตรที่นั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้า ราวกับขุนเขาโบราณซึ่งตั้งตระหง่านไม่มีวันแปรเปลี่ยน
ทว่า แม้พวกเขาสองคนจะเข้ามาในท้องพระโรงแห่งนี้แล้ว ร่างยักษ์นั้นก็ยังคงหลับตานิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ประหนึ่งรูปสลักไร้ชีวิต
ในใจฉินอี้อดเกิดความสงสัยไม่ได้ เขาจึงถามคนข้างกายโดยไม่รู้ตัว
“ศิษย์พี่โจว ท่านผู้นี้...คือเจ้าสำนักหรือ?”
โจวไห่รุ่ยกลับส่ายหน้า แววตาฉายประกายเกรงขามปนเคารพอยู่เล็กน้อย
“ไม่ นี่ไม่ใช่เจ้าสำนัก” เขาลดเสียงลงแล้วกล่าวแผ่วเบา “นี่เป็นเพียงร่างเนื้อของเจ้าสำนักเท่านั้น”