บทที่ 101: “ผู้มารับ”

บทที่ 101: “ผู้มารับ”

ราตรีมืดดำดุจหมึก ลึกล้ำจนไม่อาจสลาย

กลางผืนป่าเขา เงาร่างกว่าสิบสายกำลังอาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่ รีบเร่งเดินทางไปบนเส้นทางภูเขาที่ขรุขระไม่ราบเรียบ

ผู้นำหน้าคือหลิวสือเอ้อร์

เขาถอดหน้ากากสีเทาบนใบหน้าออกเองตั้งนานแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าชายหนุ่มธรรมดาสามัญไร้จุดสะดุดตา

ท่าทีเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้ ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจจากกลุ่มชายที่อยู่เบื้องหลังจริงดังคาด

“พี่สิบสอง ยังต้องเดินอีกนานแค่ไหน ถึงจะถึงแดนลับที่ท่านพูดถึง?”

ชายร่างผอมโซจนแทบเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงพลางถามอย่างหอบเหนื่อย

ความจริงแล้ว ชายทุกคนที่นี่ล้วนผอมจนแทบไม่เหลือสภาพมนุษย์