บทที่ 16: นครหลัวเฟิง

บทที่ 16: นครหลัวเฟิง

ราตรีมืดดุจหมึก เมืองร้างอันเงียบงันไร้ชีวิต ภายใต้แสงจันทร์เย็นเยียบ ดูประหนึ่งอสูรดึกดำบรรพ์ที่กำลังหมอบซ่อนตัว

หลิวซานยืนอยู่เพียงลำพังกลางเมือง เบื้องหน้าของเขาคือต้นไหวแก่ที่แห้งตายไปนานแล้ว กิ่งก้านบิดเบี้ยวผิดรูป

ที่นี่คือสถานที่ที่เถ้าแก่ชราผู้นั้นกล่าวถึง

เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนหยิบยันต์สีดำแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ บนยันต์วาดรูปหัวผีหน้าสีเขียว เขี้ยวอันแหลมคม

เมื่อกระตุ้นด้วยพลังวิญญาณ เปลวไฟเล็ก ๆ ก็พลันถือกำเนิดขึ้นกลางอากาศ จุดมุมหนึ่งของยันต์ให้ลุกไหม้

“ฟู่—”

ยันต์สีดำไม่ได้ถูกเผาผลาญเป็นเถ้าถ่าน หากกลับกลายเป็นควันสีเขียวเย็นเยียบสายหนึ่ง พุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของเขาในชั่วพริบตา