ตอนที่ 106 สละสิทธิ์

ตอนที่ 106 สละสิทธิ์

เฉิงโส่วผิงหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ ท่ามกลางภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัวราวกับกำลังก้าวเดินฝ่าพายุหิมะในดินแดนเยือกแข็ง สายตามีแต่เกล็ดหิมะโปรยปรายบดบังฟ้าดิน ลมหนาวกรีดผ่านเนื้อผ้าแทรกซึมลึกถึงกระดูก

ในที่สุดเธอก็พบแอ่งเว้าบังลม พอจะหลบกระแสลมหนาวจัดที่พร้อมแช่แข็งคนให้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งได้บ้าง

เธอเก็บกิ่งไม้แห้ง สร้างเพิงพักชั่วคราวขึ้นในแอ่งนั้น แล้วจุดกองไฟเพื่อประคองไออุ่นเพียงน้อยนิดเอาไว้

ทว่าชั่วพริบตาเดียว เปลวไฟกลับโหมกระหน่ำ กลืนกินเพิงพักที่เธออุตส่าห์สร้างขึ้นอย่างยากลำบาก และลุกลามเข้าล้อมรอบตัวเธอ...

ร้อนเหลือเกิน...

ร้อนจนแสบผิวไปหมด...

ท่ามกลางสติอันเลือนราง มีใครบางคนป้อนน้ำให้เธอ น้ำอุ่นที่ไหลลงคอควรจะทำให้ชุ่มคอสบายตัว แต่เธอกลับรู้สึกคลื่นไส้จนขย้อนสำรอกออกมาจนหมด

คนกลุ่มนั้นช่วยกันสวมเสื้อไหมพรมและเสื้อคลุมให้เธอ ประคองให้เธอยืนขึ้น แต่ขาของเธอกลับอ่อนแรงจนพยุงตัวเองไม่ไหว ต้องอาศัยแรงคนข้างๆ ถึงจะพอทรงตัวยืนอยู่ได้

ใครคนหนึ่งแบกเธอขึ้นหลังแล้วก้าวเดินออกไป กลิ่นอายบนตัวเขาคือกลิ่นที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี