ตอนที่ 107 พักฟื้น

ตอนที่ 107 พักฟื้น

เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาหรือ ความจริงเธอเข้าใจดีทุกอย่าง

แต่จะทำอย่างไรให้เขาเข้าใจได้ล่ะว่า ในตอนนี้เธอยังไม่อาจตอบรับความรู้สึกนั้นได้

เฉิงโส่วผิงสูดลมหายใจเข้า ลำคอขยับหมายจะเอ่ยปาก ทว่ากลับสำลักไอออกมาอีกระลอกจนตัวโยน

เสิ่นจี้โจวมองด้วยแววตาห่วงใยระคนกังวล "อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย"

เขาลุกไปรินน้ำมาให้อีกแก้ว ยื่นส่งพลางเอ่ยเสียงเบา "ผมแค่อยากบอกว่าเรื่องสละสิทธิ์แข่งวันนี้ ผมจะไม่เสียใจภายหลังแน่นอน เพราะงั้นคุณอย่าโกรธผมเลยนะ"

เฉิงโส่วผิงพยายามกลั้นไอจนทุเลาลง พอได้ยินประโยคนี้จึงส่ายหน้าให้เขา ปากขยับจะพูด

"บอกว่าอย่าเพิ่งพูดไง"

เธอจนใจ ได้แต่ชี้ไปที่กระเป๋านักเรียนของตนเอง แล้วทำท่าเขียนหนังสือในอากาศ

เสิ่นจี้โจวเข้าใจความหมายทันที จึงหยิบสมุดโน้ตกับปากกาจากกระเป๋ามาส่งให้