ตอนที่ 4 เลี้ยงขนม

ตอนที่ 4 เลี้ยงขนม

ครูเฉินหานเหมยฟังคำอธิบายของเธอแล้วเห็นว่ามีเหตุผล สอดคล้องกับเรื่องเมื่อวานพอดี แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ กลัวว่าเด็กจะแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง จึงเอ่ยถามย้ำอีกรอบ

เฉิงโส่วผิงยิ้มพลางส่ายหน้า "ครูเฉินคะ หนูไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ทั้งพ่อทั้งน้องชายก็สบายดี ขอบคุณที่ครูเป็นห่วงนะคะ หนูสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน ครูไม่ต้องกังวลเลยค่ะ"

นับตั้งแต่แม่ประสบอุบัติเหตุ เธอก็จมอยู่กับความซึมเซา หมดอาลัยตายอยากอยู่นาน แม้ในห้องเรียนจะมีเรื่องตลกขบขัน เธอก็หัวเราะตามบ้าง แต่รอยยิ้มพวกนั้นมักเลือนหายไปไว มีระยะห่างซ่อนอยู่ ทว่ารอยยิ้มในวันนี้ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันสดใส มีชีวิตชีวา และเปิดเผยผ่อนคลาย

เมื่อครูเฉินเห็นรอยยิ้มแบบนี้ก็พลอยยิ้มตาม "ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว วันที่ยี่สิบเอ็ดครูอนุญาตให้ลาหยุดครึ่งวันนะ แต่ใบลาต้องมีลายเซ็นผู้ปกครองด้วย"

"ขอบคุณค่ะครูเฉิน"

พอกลับมาถึงห้องเรียน ไช่หลินหลิงก็หยิบกล่องข้าวมาวางเตรียมไว้ให้แล้ว ตอนนี้อุ่นกำลังดี ไม่ลวกมือ

ไช่หลินหลิงขยับเข้าไปกระซิบข้างหู "นี่ เธอว่าใครเป็นคนไปฟ้องครูเหรอ ว่าเสิ่นจี้โจวแจกบิสกิตในห้อง หาว่าเขาจะเลี้ยงขนมอวดรวยน่ะ"