เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 โหดร้ายเกินไปแล้ว
"ท่านใต้เท้าผู้ทรงธรรม ผม...ผมโดนใส่ร้ายนะขอรับ!"
ทันทีที่ได้ยินคำหยอกเย้าของอู่เต้าที่แทบไม่ต่างอะไรกับการตัดสินโทษประหาร จี้ปั๋วฉางที่คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นก็รีบส่งเสียงร้องขอความเมตตา ทว่าเรื่องพรรค์นี้ดูเหมือนจะน่าอับอายเกินกว่าจะพูดออกมา หรือไม่ก็ไร้หนทางจะโต้แย้ง ริมฝีปากของจี้ปั๋วฉางจึงสั่นระริก เหงื่อไหลไคลย้อยดั่งสายฝน ตื่นตระหนกจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
อู่เต้ายังคงรออย่างใจเย็นให้จี้ปั๋วฉางบอกออกมาว่าตนเองโดนใส่ร้ายอย่างไร
ทว่าถงผิงที่ตาแดงก่ำอยู่ข้างๆ กลับทนไม่ไหวอีกต่อไป นางรีบเอ่ยปากอย่างร้อนรน
"ท่านใต้เท้าเจ้าคะ! ตัวดิฉันพ่อตาแม่ยายก็ไม่มี ลูกเต้าก็ไม่มี สามีก็ด่วนจากไปเร็ว ทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลกิจการในแก๊ง หวังจะส่งเสียน้องสามีให้ได้เป็นนายช่างกล เพื่อให้ครอบครัวมีที่พึ่งพา ใครจะไปรู้ว่ามันจะเป็นเดรัจฉานสมควรโดนสับเป็นพันชิ้น ทำเรื่องระยำต่ำช้าไม่กลัวฟ้าดิน ทำให้พี่ชายกับพ่อแม่ที่ตายไปแล้วต้องนอนตายตาไม่หลับ! แล้วแบบนี้ ต่อไปดิฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันเจ้าคะ!?"
พอพูดถึงตอนท้าย ถงผิงก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
เสียงร่ำไห้อันน่าเวทนาและถ้อยคำอันจริงใจทำเอาผู้ที่ได้ยินต่างสะเทือนใจไปตามๆ กัน
มิหนำซ้ำยังเดือดดาลด้วยความโกรธแค้น ต่างพากันคันไม้คันมืออยู่ตรงลานหน้าสุ่ยเซี่ย คิดจะรุมซ้อมจี้ปั๋วฉางให้ตายคามือตรงนี้ เพื่อทวงคืนความยุติธรรม
นั่นสิ ผู้หญิงคนหนึ่งจะเอาความบริสุทธิ์ผุดผ่องของตัวเองมาล้อเล่นได้อย่างไร