เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 อายุสั้น
จิตสังหารอันไพศาลน่าสะพรึงกลัวดั่งสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลสายนั้นพลันมลายหายไปในพริบตา
ราวกับทุกสิ่งเป็นเพียงภาพลวงตา
ในใจของอู่เต้าลอบหนาวสะท้าน อวิ๋นหัวผู้นี้ดูเผินๆ เหมือนคนบ้าบอไม่เอาถ่าน แต่ฝีมือกลับไม่ธรรมดา คาดว่าคงเป็นพวกเฒ่าพันปีที่ใช้วิชาลับรักษาชีวิตตนไว้ มิเช่นนั้นคงอธิบายไม่ได้ว่าเหตุใดแรงกดดันที่แท้จริงของอีกฝ่ายถึงได้เหนือล้ำยิ่งกว่ากายธรรม จนทำให้ตนเกิดความรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ
อวิ๋นหัวกัดนิ้วมือพลางออกแรงส่ายหัวของตัวเองไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย
ปากก็พึมพำงึมงำไม่หยุด
"เทพไท่ซุ่ย เทพไท่ซุ่ย ชิงเป่า ชิงเป่า..."
ท่าทีเปิดฉากดั่งคนทรงเจ้าตามบ้านนอกของเขาเผยให้เห็นถึงความไม่น่าไว้ใจในทันควัน ทว่าไป๋เว่ยจื่อกลับช่วยอธิบายอย่างใส่ใจว่า สมองไม่ค่อยดี ความทรงจำที่เคยอ่านตำรามาอย่างโชกโชนจึงต้องเขย่าๆ ดูถึงจะร่วงออกมาจากหัวได้ พอเขย่าได้ที่แล้วก็สามารถพาพวกเขาขึ้นไปยังหอตำราเพื่อค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องได้ทันที
อู่เต้าได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับว่าตนเข้าใจ
แต่ดูเหมือนอวิ๋นหัวจะมีปฏิกิริยาตื่นตระหนกต่อชิงเป่าเป็นพิเศษ?