เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 แพะรับบาปปริศนา
แม้ตาเฒ่าจี้จะหนาวเหน็บแทบตาย แต่เหงื่อกาฬบนหน้าผากกลับยังคงไหลซึมไม่หยุด
นี่น่ะหรือที่เรียกว่าทนดูไม่ได้?
อู่ซินจั๋วตรงหน้าที่ยิ้มแย้มอบอุ่นอ่อนโยนราวกับบัณฑิตหนุ่มผู้นี้ เกรงว่าคงจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมอำมหิตที่สุดแล้ว เพียงแต่เปลือกนอกชั้นนั้นหลอกคนได้ทั้งหมด จนคิดว่าเขาเป็นนายกองผู้อ่อนโยนที่ไม่ชอบเอาเรื่องเอาราวและไม่ค่อยก้าวก่ายงานจริงๆ การแสดงช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!
อู่เต้าไม่รู้เลยว่าแค่ตนเผยธาตุแท้ออกมาเพียงแวบเดียว ก็สร้างความประทับใจฝังลึกให้แก่ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ จนจินตนาการไปไกลว่าเขาคือคนโหดเหี้ยมที่คอยเก็บกดความกระหายฆ่าเอาไว้
"ลุกขึ้นเถอะ พื้นมันเย็น มานั่งดื่มชาร้อนๆ ให้ร่างกายอบอุ่นสักถ้วยสิ" อู่เต้าปรามจนบรรลุเป้าหมายแล้ว เรื่องหลังจากนี้จึงไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเท่าไรนัก
ยื่นกิ่งหงส์ข้ามกำแพง
จารีตประเพณีกินคนย่อมทำให้คนตระหนักว่าอะไรคือความสยดสยอง ไม่ว่าคุณจะเป็นชายหรือหญิง สิ่งนี้ล้วนกลืนกินได้ทั้งนั้น และมีเพียงผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งพอเท่านั้น จึงจะพอมองข้ามมันไปได้ในระดับหนึ่ง
"ขอบคุณขอรับใต้เท้า"
ตาเฒ่าจี้หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ จะให้ไปนั่งร่วมโต๊ะกับอู่เต้านั้นย่อมไม่กล้าเด็ดขาด