เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 209 ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง
เมื่อได้พบกับเหมยฟูจื่ออีกครั้ง ท่าทียังคงสง่างามเปี่ยมภูมิรู้ดั่งเดิม ในมือถือพัดจันทรากระจ่างอูเจียง เหมยไจซิงในชุดผ้าไหม แม้จะย่างเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่ก็ยังคงเปี่ยมเสน่ห์ความหล่อเหลาเจ้าสำราญอย่างเหลือล้น รูปโฉมภายนอกเช่นนี้สามารถสะกดแม่เล้าดาวเด่นในหอนางโลมได้อย่างง่ายดาย หากเขากล่าวถ้อยคำคมคายออกมาอีก เกรงว่าจะทำให้พวกนางยอมควักเนื้อมาปรนเปรอเสียด้วยซ้ำ
อู่เต้าเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ในตอนนี้เอง
ดูเหมือนว่าตั้งแต่เริ่มรู้จักกันมา
เขาไม่เคยเห็นเหมยฟูจื่อไปร่ำสุราเคล้านารีหรือเที่ยวหอนางโลมเลย ส่วนเรื่องสำนักสังคีตอะไรเทือกนั้น ยิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน ความสามารถในการรักษาเนื้อรักษาตัวให้บริสุทธิ์ผุดผ่องนี้ชวนให้ผู้คนต้องทึ่งจริงๆ
เหมยฟูจื่อลูบเคราพลางยิ้มหัวมองดูว่าที่ลูกเขยคนเก่งของตน ไม่ได้ถือสากับกิริยาเสียมารยาทที่ใจลอยเหม่อคิดไปไกลแต่อย่างใด
"คิดอะไรอยู่ล่ะ"
"อาจารย์เหมยครับ... ผมแค่จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ท่านดูเหมือนจะไม่เคยแต่งงานใหม่เลย" อู่เต้าเอ่ยอย่างบ่ายเบี่ยงอ้อมค้อม