เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 208 สุนัขสันหลังหัก
'บางทีตอนนี้อาจจะยังไม่ใช่เวลาที่ดี...'
ขบคิดอยู่นานกลับไม่ได้อะไรที่เป็นประโยชน์สักเท่าไร
อู่เต้าทำได้เพียงทอดถอนใจให้กับความลึกลับของระบบอยู่ในอก จากนั้นจึงเก็บงำข้อสงสัยและการคาดเดาทั้งหมดเอาไว้ เขาเชื่อว่าขอเพียงตนก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ไม่ว่าความลับหรือปัญหาใด ท้ายที่สุดย่อมคลี่คลายไปได้เอง ตัวเขาเพียงแค่ต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่หยุดยั้งก็พอแล้ว
หลังจากปรับตัวให้คุ้นเคยกับพลังที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย รวมถึงการประสานสอดรับกันระหว่างการโคจรวิชาต่างๆ ภายหลังระบบวิชาแท้ได้รับการเติมเต็มจนสมบูรณ์
เขาก็ใช้เวลาไปราวๆ สองชั่วยาม
ภายในห้องฝึกยุทธ์ เขาขยับท่วงท่าร่างกายให้สมดุลและสอดรับกันในทุกองศา อาศัยสารพัดวิธีในการขัดเกลาช่องว่างรอยต่อให้ราบรื่นไร้รอยสะดุด ในเวลานี้ ข้อดีจากการที่อู่เต้าพากเพียรคิดค้นจนอยากจะโคจรวิชาแท้แม้กระทั่งตอนนอนหลับก็เผยให้เห็นผลลัพธ์ วิชาแท้ส่วนใหญ่ของเขาสามารถฝึกฝนหลอมรวมลึกลงไปถึงในกล้ามเนื้อได้แล้ว
นั่นก็คือสัญชาตญาณ
สำหรับคนทั่วไปแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องทรมานร่างกายอย่างยิ่ง การตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้แทบไม่ต่างอะไรกับโรคจากการทำงาน
คนเราย่อมต้องพักผ่อน