เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 165 หุ่นกระดาษปรากฏกายฉับพลัน
"ชีวิตคนเรานี่ไม่มีที่ไหนไม่พานพบกันจริงๆ!"
ความปีติยินดีของอู่เต้าในยามนี้ยากจะบรรยายเป็นคำพูด
ได้แต่ตบไหล่ของจอมทวนชาดอย่างแรง ชายร่างยักษ์หน้าแดงผู้นี้ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ เงื้อมือใหญ่ตบหลังอู่เต้าจนเกิดเสียงดังตุบตับ ทั้งสองคนตบกันไปมาดังตุบตับอยู่อย่างนั้น เผยให้เห็นต้นทุนเรือนร่างอันแข็งแกร่งของผู้ฝึกวิชากายาคงกระพันอย่างเต็มเปี่ยม ทำเอาคนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับคิ้วกระตุก ช่างชวนให้เกรงขามจนขนลุกอย่างแท้จริง
เรี่ยวแรงที่ทั้งสองคนตบลงบนแผ่นหลังของกันและกันนั้น
มากพอจะทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นเบิกคลังถึงกับตาเหลือก บาดเจ็บสาหัสจนสลบเหมือดไปตรงนั้นได้เลย
"นายมาผู่ไห่ได้ยังไง ทำไมไม่บอกกันสักคำ ผมกับเหมยฟูจื่อจะได้ต้อนรับขับสู้"
อู่เต้าหยุดมือที่แอบออกแรงเอาไว้ สายตาที่มองไปยังจอมทวนชาดเริ่มเร่าร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
อืม เป็นเป้าซ้อมมือที่ทนไม้ทนมือดีแท้ คนแซ่อู่อย่างเขาชอบมาก!