เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 164 ทัณฑ์ทรมานของคหบดี
คฤหาสน์ของตระกูลเสิ่น แม้จะใหญ่โต ทว่ากลับกว้างใหญ่จนดูเวิ้งว้างว่างเปล่า
ตลอดทางที่เดินเข้ามา
อู่เต้าแทบไม่เห็นสาวใช้หรือคนรับใช้เลยสักกี่คน ต้นไม้ใบหญ้าทั่วทั้งลานเรือนก็ได้รับการดูแลอย่างลวกๆ ยิ่ง ราวกับตัดแต่งไปทีแล้วก็ปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้น ให้มันโตไปตามยถากรรม รอถึงคราวจำเป็นค่อยมาตัดแต่งใหม่ ไร้ซึ่งกลิ่นอายความสุขสำราญในชีวิตอย่างที่พ่อค้าคหบดีผู้มั่งคั่งควรจะมีโดยสิ้นเชิง
ประหนึ่งเป็นจริงดังที่คนภายนอกร่ำลือกันว่า เสิ่นเทียนเหอผู้มีชาติกำเนิดต่ำต้อยที่สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากพ่อค้าหาบเร่ชั้นล่างสุด เป็นพวกเสพสุขไม่เป็น ซ้ำยังไม่เสียดายเงินทองแม้แต่น้อย มีเท่าไรก็เอาไปทำบุญทำการกุศลจนหมด
เสียงรองเท้าบูตเหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งกรอบแว่วเสียงกรอบแกรบ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอัปมงคลจางๆ ราวกับคนใกล้ตายที่กำลังพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อกอบกู้ทุกสิ่งกลับคืนมา ทว่าผลลัพธ์ก็เหมือนดั่งใบไม้ร่วงเหล่านี้ ที่ไม่อาจหวนคืนได้อีก
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น
ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างก็พลันผุดขึ้นมาในใจของอู่เต้า
เขาสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณภูตผีจางๆ ที่หลงเหลืออยู่บนตัวของเสิ่นเทียนเหอ อีกทั้งทุกครั้งที่มองดูชายผู้นี้ มักจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเลื่อนลอยเบาบางอย่างยิ่ง เสิ่นเทียนเหอคนนี้ ดูไปแล้วก็เหมือนกับคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นตรงหน้านี้ไม่มีผิด แม้จะใหญ่โตมโหฬาร แต่กลับให้ความรู้สึกสั่นคลอนจวนเจียนจะพังทลาย
พอนึกย้อนไปถึงข้อมูลที่อ่านบนรถ