เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 163 สหาย
[สิ่งที่ครอบครอง: คัมภีร์วิเศษเป่ยโต่วเทียนกังขจัดเคราะห์พิทักษ์ชีพ (ผู้พานพบก้าวพ้นสามภพ ไม่เวียนว่ายสู่แดนโลกีย์อีกต่อไป เกิดดับล้วนไม่แปรผัน จึงเชิดชูคัมภีร์ขจัดเคราะห์ สดับวาจาอันมิมีใดเปรียบ น้อมเคารพก้มกราบพระการุญ ร่างไร้ขัดข้องเข้าสู่ความว่าง ข้ามผ่านคมศัสตราวุธอย่างเปิดเผย ก้าวเหินในความว่าง อัญเชิญมหาเทวะ มนตร์เร้นลับ ผู้ฝึกปรือ พึงเริ่มต้นจากการหลบหลีกเคราะห์ภัย การหนีแม้น่าอับอายแต่ใช้ได้ผลดี โลกใบนี้ มีเพียงนักพรตที่รอดชีวิตเท่านั้นที่มีสิทธิ์เผยแผ่เต๋า! ฮ่าๆๆ ปู่เต๋าอย่างฉันบรรลุแล้ว!)]
วิชาแท้วิชานี้...
อู่เต้าแทบอยากจะเอ่ยปากถามระบบเหลือเกินว่า สรุปแล้วแกอนุมานอะไรบ้าๆ บอๆ พรรค์นี้ออกมากันแน่?
จะว่ามันเข้าท่าก็ใช่
เพราะไอ้สิ่งนี้ดูเหมือนจะสอนให้คนเริ่มจากการวิ่งหนีเอาตัวรอด ถ้าพูดกันตามตรงก็คือมันรวบรวมเอาสุดยอดวิชาท่าร่างและวิชาเร้นกายที่ปรับเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมอันพิสดารไว้ข้างในทั้งหมด คำว่าข้ามผ่านคมศัสตราอย่างเปิดเผยก็หมายความแบบนี้นี่แหละ ในเมื่ออาวุธของแกฟันไม่ถึงตัวฉัน ฉันก็ย่อมข้ามผ่านคมศัสตราได้อย่างเปิดเผยผ่าเผยอยู่แล้ว
ขจัดเคราะห์พิทักษ์ชีพ ก็มิพ้นเป็นเช่นนี้เอง