เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 154 เข้ามา! เข้ามา! เข้ามา!
ยามเมฆดำบดบังแสงจันทร์ ครรลองชีพจรธรณีของเคหะหยินเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ กระบี่ไร้ชีพกู้ฮุ่ยหมิงจ้องมองผืนดินอันมืดมิดเบื้องล่าง ในชั่วพริบตานั้น จู่ๆ เขาก็เกิดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นมาอย่างรุนแรง
สัญชาตญาณของผู้ฝึกยุทธ์เฉียบคมเสมอ
พอรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาก็รีบหันไปมองนักพรตชุดดำทันที
"นักพรตซิวหมิง ด้านล่างดูมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า"
นักพรตซิวหมิงผู้มีพื้นเพจากฝ่ายนอกรีตยังไม่ทันสัมผัสได้ถึงสิ่งใด
เขาขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจพลางเอ่ยขึ้น
"ข้างล่างไม่มีอะไรผิดปกตินะ... เดี๋ยวก่อน วิชาอาคมของฉันมันเป็นอะไรไป นี่มันตัวบ้าอะไรกัน..." ซิวหมิงตกใจปนโมโหขึ้นมาทันควัน วิชาลับเสริมพลังผีสางประทับร่างที่เขาร่ายออกไปนั้น จู่ๆ สายหนึ่งกลับเหมือนโดนแม่เหล็กดูดเข้าอย่างจัง
ไม่เพียงแต่ขยับเขยื้อนไม่ได้
ปลายทางอันห่างไกลนั้นยังแว่วเสียงพยัคฆ์คำรามมังกรกู่ก้อง ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นคำว่า "ฆ่า" ตัวหนึ่ง! คำว่าฆ่านั้นดุจดั่งเพลิงกรรม แผดเผาเข้ามาถึงกลางใจของนักพรตชุดดำในชั่วพริบตา!