เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 155 เขาอยู่ที่ไหน?
"ฟู่! สะใจโว้ย!"
หมัดแลกหมัด ชนกันเนื้อแนบเนื้อ บดขยี้กันด้วยวิชาคงกระพันล้วนๆ
การแลกหมัดด้วยพละกำลังและเนื้อหนังเพียวๆ นับร้อยกระบวนท่านี้ ในที่สุดก็ช่วยระบายโทสะและไอสังหารที่คุกรุ่นอยู่ในกายของอู่เต้าออกไปได้ไม่น้อย ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ แม้เขาจะได้ผลประโยชน์กอบโกยอะไรไปบ้าง แต่การถูกมองเป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้งที่คิดจะปั่นหัวหรือบงการยังไงก็ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะตั้งใจรอเล่นงานพวกสารเลวนั่นให้สาสม เอาให้เลือดกบหน้าล่ะก็ อู่เต้าคงเอาผ้าคลุมหน้าแล้วออกไปไล่เปิดอกคุยกับแต่ละคนนานแล้ว
ในเมื่อคุยกันดีๆ ไม่ชอบ
แถมพอถึงด่านสุดท้ายยังคิดจะพังเบี้ยชิ้นนี้ทิ้งให้พังคามือ เช่นนั้นก็ไม่ต้องมาพูดถึงกฎเกณฑ์หรือน้ำใจเพื่อนร่วมงานกันอีกต่อไป อู่เต้าจึงซ้อนแผน กวักมือเรียกพรรคพวกมารวมตัวจนเกิดเป็นฉากในวันนี้ขึ้น
นักยุทธ์สายคงกระพันที่สิ้นใจตายไปคนนี้ เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น
ใบหน้าของอู่เต้าซีดเผือดลงเล็กน้อย
ก่อนจะอดไม่ไหวจนต้องกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
เขาปาดปากตัวเอง บาดแผลฉกรรจ์ตรงหน้าอกที่กระทบกระเทือนถึงหัวใจและอวัยวะภายในแค่นี้ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด ความจริงแล้วในระหว่างการปะทะอันบ้าคลั่ง อู่เต้ามันส์มือเกินไปหน่อย แรงที่ซัดออกไปจึงสะท้อนกลับมาเล่นงานตัวเองเข้าให้ นักยุทธ์สายคงกระพันขั้นเบิกคลังระยะกลางนี่มันหนังเหนียวสมคำร่ำลือจริงๆ