เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 153 เรียกพวกงั้นเหรอ?
ภายในคฤหาสน์หยินเต็มไปด้วยบรรยากาศอันชวนหดหู่ไร้ชีวิตชีวา
ทุกหนแห่งเกลื่อนกลาดไปด้วยใบไม้ร่วงแห้งกรัง แอ่งน้ำเน่าส่งกลิ่นเหม็นหึ่งที่ไม่รู้ที่มา ต้นไม้แห้งเหี่ยวสั่นไหวอย่างอ่อนแรงยามต้องลมราตรี ยามอาบแสงจันทร์แลดูคล้ายคนชราใกล้ฝั่งที่กำลังกวัดแกว่งสองมือ หมายจะคว้าจับสิ่งใดไว้แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ในคฤหาสน์โอ่อ่าหลังใหญ่ในอดีตซึ่งกินพื้นที่กว้างขวางแห่งนี้ ภาพเช่นนี้มีให้เห็นอยู่ทุกหย่อมหญ้า
เงียบกริบดั่งป่าช้า เยียบเย็น และกดดัน
ไม่มีความสยดสยองนองเลือดอย่างโจ่งแจ้ง ทว่าภายในลานเรือนอันลึกสงัดกลับดึงบรรยากาศความหลอนแบบจีนออกมาจนถึงขีดสุด ราวกับมีผีสางแฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง แต่พอกวาดสายตามองไปทางไหนกลับไม่เห็นอะไรเลย
ความอึดอัดกดดันในอารมณ์เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
คนเรามักจะชอบหลอนตัวเอง ระแวงโน่นนี่ไปหมด จนสุดท้ายอารมณ์พุ่งแตะเพดานแล้วกดดันตัวเองจนสติแตก
ทว่าอู่เต้าคงจะมีกล้ามเนื้อในสมองแน่นเกินไปหน่อย