0088 บทที่ 88 สิงโตกับฝูงหมาป่า

บทที่ 88 สิงโตกับฝูงหมาป่า

รถไฟไม่ได้แล่นตรงไปยังอวี้ซาน

แต่จอดเทียบชานชาลาที่สถานีกูเฉิงระหว่างทาง เพราะบนรถมีทั้งศพจำนวนมากและพวกโจรปล้นรถไฟที่รอดชีวิตจากการรุมประชาทัณฑ์มาได้ในสภาพพะงาบๆ หากจะพาพวกมันทั้งหมดไปยังอวี้ซานจริง ไม่ว่าจะมองในแง่เหตุผลหรือความเหมาะสม นายตรวจรถไฟก็เห็นว่าไม่สมควร เขาจึงใช้วิทยุสื่อสารบนรถไฟติดต่อผู้บังคับบัญชา และหลังจากขอความเห็นชอบจากอู่เต้าแล้ว จึงมุ่งหน้าสู่กูเฉิง

กูเฉิงขึ้นชื่อเรื่องการผลิตพู่กัน

พู่กันที่ผลิตจากที่นี่ไม่เพียงถือเป็นเลิศในอวิ๋นโจว แต่ยังส่งออกไปไกลถึงโพ้นทะเล กลายเป็นสินค้าที่ได้รับความนิยมในหลายประเทศ

การที่รถไฟถูกปล้นในเขตพื้นที่นี้ สำหรับข้าราชการผู้ปกครองท้องถิ่นแล้วถือเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย พอรถไฟจอดเทียบชานชาลากูเฉิง ขบวนเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งก็มารอรับอยู่นานแล้ว

กองกำลังอาสาสมัครติดอาวุธหนุ่มฉกรรจ์รุดขึ้นไปเคลียร์ผู้โดยสารลงจากขบวนทันที

บรรดาคนใช้แรงงานจำนวนมากเดิมทีมีเป้าหมายคือผู่ไห่ ตอนนี้จึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมแล้วหาทางซื้อตั๋วใบใหม่ไปผู่ไห่กันเอาเอง ยังดีที่ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ สำหรับพวกเขากูเฉิงก็เป็นจุดแวะพักที่ไม่เลว หรือบางคนอาจจะคิดว่าติดต่อกับนายหน้าจัดหางานที่นี่แล้วหางานทำไปเลยก็เข้าท่า

ผู่ไห่แม้จะดี