กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 87 บุญคุณใหญ่หลวงของคุณชาย
"แกรู้ได้ไงว่าฉันชื่อไอ้กุ้งแห้ง?"
โจรที่กำลังจะถอดกางเกงตกอยู่ในความงุนงงทันที
เด็กหนุ่มหน้าตาขี้อายแลดูไร้พิษสงคนนี้ มองเผินๆ ก็เหมือนพวกนักเรียนสำนักศึกษาในตำบล ตนเองก็ไม่เคยพบหน้ามาก่อน แล้วเขาเรียกชื่อของตนออกมาอย่างแม่นยำได้อย่างไรกัน?
แต่ไม่นานไอ้กุ้งแห้งก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับคำถามเชิงปรัชญาชีวิตทำนองนี้อีกต่อไป
อู่เต้าออกแรงที่มือเพียงข้างเดียว
กร๊อบ!!
โจรที่ชื่อไอ้กุ้งแห้งได้แสดงให้ผู้คนในตู้รถไฟเห็นต่อหน้าต่อตา ว่าองศาคอหักที่เกินขีดจำกัดการบิดงอของร่างกายมนุษย์นั้นเป็นอย่างไร ทุกคนต่างตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ นี่มันเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดไหน ถึงบิดคอคนจนเกือบจะหมุนได้ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบองศาเช่นนี้!
พออู่เต้าปล่อยมือ ร่างของโจรที่ตายสนิทจนไม่รู้จะตายอย่างไรแล้วก็ร่วงลงไปฟาดกับพื้นเสียงดังเผละ
"เชี่ยเอ๊ย!"