เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 เธอเข้าใจผิดในตัวฉันไปไกลมากเลยนะ
นั่งรถ ขึ้นเครื่องบิน เดินทางถึงสนามบินนานาชาติของมณฑลชวน จากนั้นก็ต่อรถตู้เพื่อการพาณิชย์เจ็ดที่นั่งมุ่งหน้าลึกเข้าไปในเทือกเขาทางภาคตะวันตกโดยไม่หยุดพัก ไช่ไน่จือเพิ่งจะก้าวขึ้นรถก็เอ่ยเตือนทุกคนทันที "ทุกคนต้องรีบฉวยเวลาพักผ่อนกันนะจ๊ะ เวลาของพวกเรากระชั้นชิดมาก วันนี้จะต้องเดินทางไปถึงอำเภอตันเสียที่อยู่ห่างออกไปกว่าห้าร้อยกิโลเมตรให้ได้ พรุ่งนี้เช้าตรู่ต้องออกเดินทางต่อไปยังโรงเรียนประถมแห่งความหวังที่มหาวิทยาลัยของพวกเราให้การอุปถัมภ์ช่วยเหลือจ้ะ"
มองปราดเดียวก็รู้ว่าไช่ไน่จือเป็นคนที่เดินทางไกลบ่อย แน่นอนว่าการเดินทางไกลย่อมแบ่งออกเป็นหลายรูปแบบ การนั่งเครื่องบินชั้นหนึ่งข้ามจากฟากหนึ่งของโลกไปยังอีกฟากหนึ่ง กับการนั่งรถยนต์ทางไกลหลายร้อยกิโลเมตร ลัดเลาะผ่านถนนคดเคี้ยวเลียบไหล่เขาและเส้นทางสายเล็กๆ ในชนบทอันแออัดเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย ย่อมมอบประสบการณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และไช่ไน่จือเห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ผ่านประสบการณ์แบบหลังมาอย่างโชกโชน