เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 โรงเรียนประถมชนบท
โรงแรมในอำเภอเล็กๆ ทั่วไป หากปราศจากทรัพยากรการท่องเที่ยว ย่อมไม่สามารถดึงดูดการลงทุนจากแบรนด์โรงแรมบูติกชั้นนำได้ คุณภาพย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก
แม้โรงแรมที่เข้าพักจะมีคุณภาพที่นับว่าไม่เลวเลยในท้องถิ่น ทว่าเมื่อก้าวเข้าห้องพัก ก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะทำให้รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
การตกแต่งที่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งยุคสมัย อี้หยางเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าประตูมา ลองเปิดตู้เสื้อผ้าตรงบริเวณโถงทางเข้าดู ไม่เพียงแต่สีลอกหลุดร่อนอย่างรุนแรง ทว่าประตูตู้เสื้อผ้ายังปิดไม่สนิทอีกด้วย
ตัวอี้หยางเองย่อมไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว แม้ในชาตินี้จนถึงปัจจุบันสภาพความเป็นอยู่จะดีขึ้นมากแล้ว ทว่าในชาติก่อน โรงเตี๊ยมคืนละไม่กี่สิบหยวนเขาก็พักอาศัยอยู่เป็นประจำ ประสบการณ์เช่นนี้ทำให้เขาไม่ค่อยใส่ใจสภาพแวดล้อมของโรงแรมเท่าใดนัก
แน่นอนว่า หากได้พักในที่ดีๆ ย่อมดียิ่งกว่า ในเมื่อเวลานี้ไม่มีทางเลือกอื่นให้ปรับเปลี่ยน เขาก็สามารถเผชิญหน้าได้อย่างสงบนิ่ง
อี้หยางเหลือบมองเจียงหลี่หลี่แวบหนึ่ง หลังจากเธอก้าวเข้าห้องพักมา ก็ล้มตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็กวักมือเรียกเขา
"ในโรงแรมอาจจะไม่ค่อยสะอาดถูกสุขอนามัยเท่าไรนะครับ" อี้หยางเดินเข้ามาพลางเอ่ยเตือน "ผ้าปูที่นอนปลอกผ้านวมพวกนี้ ไม่แน่ว่าจะเปลี่ยนใหม่ทุกครั้งที่ลูกค้าเช็กเอาต์หรอกนะครับ"
เจียงหลี่หลี่ชะงักไป เธอรีบผุดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "จริงเหรอจ๊ะ? นี่มัน..."