เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 กิจกรรมเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจ
ช่วงนี้พานหยางจีบหลัวจือปั๋วติดเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้กลับมานอนที่หอพักติดต่อกันสามวันแล้ว ในฐานะนักศึกษาผู้โดดเดี่ยวเฝ้าห้อง อี้หยางอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ช่างเป็นกระแสนิยมในรั้วมหาวิทยาลัยที่นับวันยิ่งเสื่อมถอยลงจริงๆ
ทว่าการอยู่คนเดียวในหอพักย่อมมีข้อดีของการอยู่คนเดียว ความจริงแล้วยามอยู่ต่อหน้าพานหยางยังต้องคอยรักษาภาพลักษณ์อยู่บ้าง จุดเริ่มต้นที่ทำเช่นนี้ก็เพราะเจ้าหมอนั่นดูเด็กเกินไป และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพิ่งจะอายุครบสิบแปดปีเต็มเมื่อช่วงต้นภาคเรียนนี้เอง อายุยังน้อย ในการติดต่อมีปฏิสัมพันธ์กันตามปกติ เขามักจะไม่ค่อยกล้าตัดสินใจ มักจะคอยถามความคิดเห็นสารพัดเรื่องจากเขา ยามเจอปัญหาสิ่งแรกที่นึกถึงก็คือการขอความช่วยเหลือจากเขา... จึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูแลลูกน้องตัวน้อยอยู่โดยปริยาย
เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในรูปแบบนี้ ในฐานะฝ่ายที่เป็นผู้ใหญ่กว่า ย่อมต้องทำให้ภาพลักษณ์ของตนเองแลดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นโดยสัญชาตญาณ การสะกดกลั้นนิสัยใจคอบางอย่างไว้บ้างเป็นครั้งคราวย่อมเป็นไปได้ เช่น ชุดนอนลายหมีน้อยสุดน่ารักที่เจียงหลี่หลี่ซื้อให้เขา ยามที่พานหยางอยู่ด้วย เขาไม่เคยหยิบออกมาใส่เลยแม้แต่ครั้งเดียว
หลายวันนี้พานหยางไม่อยู่ อี้หยางจึงรื้อค้นมันออกมา สวมใส่แล้ววิดีโอคอลคุยกับเจียงหลี่หลี่