เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 มหาเศรษฐีหนี้ร้อยล้าน
"ซวย ซวยบัดซบแปดชั่วโคตรจริงๆ!"
ซ่งหมิงถ่มน้ำลายเหนียวหนืดลงพื้นคำหนึ่ง โยนก้นบุหรี่ในมือทิ้งลงไปในแปลงดอกไม้ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ ทั้งไม่สนว่าก้นบุหรี่นี้จะก่อให้เกิดไฟไหม้หรือไม่ เวลานี้อารมณ์ของเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด กระทั่งแอบคิดอย่างมุ่งร้ายว่า ให้มันลุกไหม้ขึ้นมาจริงๆ เสียได้ก็คงดี
พลันนั้นก็ได้ยินเสียงของป้าคนหนึ่งดังมาจากที่ไม่ไกล "เฮ้ยๆๆ! คนอะไรเนี่ย ทำไมถึงไร้จิตสำนึกสาธารณะขนาดนี้? แต่งตัวดูดีมีภูมิฐานแท้ๆ ไฉนถึงมาถ่มน้ำลายทิ้งก้นบุหรี่เรี่ยราดแบบนี้? ยังจะโยนเข้าไปในแปลงดอกไม้อีก!"
ซ่งหมิงเห็นคุณป้าสวมปลอกแขนเดินปรี่เข้ามาอย่างดุดัน ก็พลันหดหัวลงเหมือนลูกเต่าทันควัน รีบขอโทษขอโพยเป็นพัลวัน "ขอโทษครับ พอดีอารมณ์ไม่ดีครับ อารมณ์ไม่ดี..."
"อารมณ์ไม่ดีแล้วจะทิ้งขยะเรี่ยราดตามใจชอบได้หรือไง?"
"ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ ครับ..."
ซ่งหมิงก้มลงเก็บก้นบุหรี่ขึ้นมา แล้วเผ่นหนีไปอย่างซอมซ่อ
ครั้นพ้นจากรัศมีการโจมตีของคุณป้าแล้ว ซ่งหมิงจึงหันศีรษะกลับไปมองเค้าโครงอาคารอันโอ่อ่าภูมิฐานของอาคารพาณิชย์พลาซ่า ถ่มน้ำลายอย่างเคียดแค้นอีกคำหนึ่ง ทั้งยังจงใจเลี่ยงพื้นที่สาธารณะ ถ่มลงไปในเขตพื้นที่ของอาคารพลาซ่าแห่งนี้โดยเฉพาะ ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจึงจะช่วยระบายความอัดอั้นตันใจในอกของเขาได้