เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 เด็กสาวผู้มีความฝันคือการร้องเพลง
"ลาหยุดไปตั้งหนึ่งสัปดาห์ มหาวิทยาลัยของพวกเธอจัดการเรียนการสอนหละหลวมขนาดนี้เลยเหรอจ๊ะ?"
เจียงหลี่หลี่สวมชุดนอนกระโปรง เดินเท้าเปล่าตามปกติเหมือนเคย เธอรินน้ำมะนาวมาแก้วหนึ่ง จิบไปพลางเอ่ยคุยกับอี้หยางที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ มะนาวดูจะไม่ค่อยเปรี้ยวเท่าไร เธอจิบไปสองอึกติดๆ กัน ก็ยังรู้สึกเหมือนไม่ค่อยมีรสชาติอันใด
อี้หยางแกล้งทำสีหน้าเศร้าสร้อยเสียใจอย่างยิ่ง "ดูท่าพี่สาวคงจะเบื่อผมแล้ว เริ่มรำคาญผมแล้วใช่ไหมครับ ได้เลยครับ ผมไปก็ได้ พรุ่งนี้ผมจะไปทันทีเลย"
เจียงหลี่หลี่รู้สึกเลี่ยนจนต้องลูบขนแขนที่ลุกซู่ เธอเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาข้างกายอี้หยางแล้วเอ่ยว่า "อยากตีเธอจังเลยนะ..."
อี้หยางหัวเราะแหะๆ คราวนี้สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง "พรุ่งนี้ผมต้องกลับมหาวิทยาลัยแล้วครับ"
"พรุ่งนี้ฉันไปส่งเธอเองนะ"
"ไม่ต้องหรอกครับ ผมนั่งแท็กซี่ไปสนามบินเองก็พอ ไม่อยากให้พี่สาวต้องเหนื่อยทุกครั้งครับ"
"ถ้า... ถ้าอย่างนั้นก็ได้จ้ะ"
"เอ่อ..."