เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 เพาะฟักสำเร็จ
ร่มเงาไม้ไอแดดอบอุ่น ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยต้องใบหน้า
"นายรอสักครู่นะ!" จ้าวผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขออภัยเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังกลุ่มคนที่มาด้วยกันซึ่งอยู่ไม่ไกล
คนอื่นๆ ในกองถ่ายยังคงยืนรออยู่ด้านข้าง ล้วนเป็นรุ่นน้องที่จ้าวผิงหามาจากชมรมภาพยนตร์ ยามปกติหากเขาคิดจะทำอะไร แม้จะไม่ถึงขั้นเอ่ยปากครั้งเดียวมีคนขานรับเป็นร้อย ทว่าโดยพื้นฐานแล้วหากเขาเอ่ยชวนใคร ก็แทบจะไม่มีใครปฏิเสธ เขาเอ่ยกับคนอื่นๆ ว่า "เพื่อนๆ ทุกคน ช่วงเช้าวันนี้พวกเราพอแค่นี้ก่อนนะ ขอบคุณทุกคนที่เหน็ดเหนื่อย! ตอนบ่ายสามใครไม่มีเรียนมาลุยกันต่อนะ!"
อี้หยางยืนรอจ้าวผิงสั่งความกับคนอื่นๆ อย่างอดทน พลางเข้าใจได้ในทันทีว่า "กองถ่าย" แห่งนี้ยึดถือเขาเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง ซึ่งเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลกใจอันใด
เวลานี้สิ่งที่เขาอยากถามคือฉากที่ถ่ายทำไปเมื่อครู่ แม้จะบอกว่าจ้าวผิงแสดงออกอย่างสุภาพมีมารยาท ทว่าเมื่อได้สติกลับมาก็ตระหนักได้ว่า อีกฝ่ายคงจะจับภาพตนเองเข้าไปในเลนส์กล้องเสียแล้ว... เรื่องนี้อย่างไรก็ถือว่าเสียมารยาทอยู่บ้าง ในเวลานี้อีกฝ่ายคงเตรียมที่จะอธิบายเรื่องนี้ เขาไม่ได้รังเกียจที่จะติดต่อปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น อีกทั้งด้วยทรัพย์สินในปัจจุบัน เขาย่อมสามารถมองสบตากับทายาทรุ่นที่สองตัวจริงอย่างจ้าวผิงได้อย่างเสมอภาค จึงตอบรับที่จะเดินมาดูด้วยความเต็มใจ