เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 อี้หยางกลายเป็นพระเอกหนังอาร์ต?
ทว่าสิ่งที่ทำให้อี้หยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ ตลอดทั้งกระบวนการกลับไม่เห็นเงาของพี่น้องสองคนนั้นของหม่าเหวินอู่เลย ตามหลักเหตุผลแล้ว พวกเขาเป็นทีมเดียวกัน แม้จะบอกว่าเรื่องส่วนใหญ่หม่าเหวินอู่จะเป็นคนลงมือทำ โดยเฉพาะแกนหลักของเวอร์ชันใหม่ล้วนบรรจุอยู่ในสมองของเขา ทว่าเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ กลับไม่เห็นหน้าพวกเขาทั้งสองคน ย่อมดูไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง
อี้หยางจึงเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ คำหนึ่ง "แล้วสองคนนั้นล่ะครับ?"
หม่าเหวินอู่ส่ายหน้า "ฉันไม่ได้บอกพวกเขา ความจริงแต่เดิมก็ไม่ได้กะจะบอกนายเหมือนกัน ท้ายที่สุดพวกนายยังอยู่ในช่วงปิดเทอมนี่นา... เรื่องนี้มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก"
สีหน้าของหวงซานซานดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง เพราะอี้หยางเป็นคนที่เธอโทรศัพท์ไปตามตัวมา ตอนนั้นเธอตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง เดิมทีเธอก็เป็นเพียงผู้ช่วยคอยวิ่งเต้นทำงานจิปาถะ หม่าเหวินอู่คือเสาหลักของเธอ พลันสูญเสียเสาหลักไปกะทันหัน ย่อมทำอะไรไม่ถูก คิดฟุ้งซ่านไปสารพัด หรือว่ารุ่นพี่หม่าเหวินอู่จะทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไป? จะ... ลามมาพัวพันถึงตัวเองไหม? ภายใต้ความคิดสับสนวุ่นวายสารพัด จึงยิ่งไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ด้วยเหตุนี้จึงโทรศัพท์หาอี้หยางเป็นคนแรก...
ครั้นฟังจากความหมายของรุ่นพี่หม่าเหวินอู่ สายโทรศัพท์นี้ดูเหมือนจะไม่สมควรโทรเลย
เธอแอบมองอี้หยางเงียบๆ สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน
ไม่ว่าจะอย่างไร เธอล้วนรู้สึกว่าอี้หยางสามารถมอบความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยให้แก่เธอได้มากกว่า