เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 376 ช่างเป็นเด็กจริงๆ เลย
"แม่คะ... แม่..."
เจียงหลี่หลี่กัดริมฝีปาก เอ่ยว่า "หนูไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคืนนี้เขาจะมานอนที่นี่น่ะค่ะ"
"อ๋อ... อย่างนั้นเหรอ" หวังฮวาเหมยก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเบนสายตากลับไปยังรถบีเอ็มดับเบิลยูที่กำลังถอยเข้าซองจอดอย่างนุ่มนวลและมั่นคง ไฟหน้ารถดับลง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาก้าวลงมาจากรถ
"ก็นั่นสินะ เจอกันครั้งแรก จะให้มานอนค้างที่บ้านอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ก็คงดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร แต่ตอนนี้เวลาก็ดึกมากแล้ว จะไล่เขากลับไปดื้อๆ ก็ดูไม่ดี..."
หัวใจของเจียงหลี่หลี่เต้นตึกตัก พยายามปั้นสีหน้าให้ดูสงบนิ่ง พยักหน้าเห็นพ้อง "นั่นสิคะ..."
หวังฮวาเหมยยิ้มบางๆ "ถ้างั้นก็ให้เขาเปิดห้องพักที่โรงแรมตรงข้ามบ้านเราแล้วกันนะ จะได้ไม่ต้องเดินทางไปไหนไกล"
เจียงหลี่หลี่อึ้งไป ชั่วครู่จึงเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "ฮะๆ... แม่คะ แม่คิดรอบคอบจังเลยนะคะ"
แววตาของหวังฮวาเหมยแฝงประกายล้อเลียน เอ่ยว่า "จริงสิ คำพูดนี้แม่ไม่สะดวกจะพูดเอง เธอไปบอกแฟนหนุ่มรุ่นน้องของเธอเอาเองแล้วกันนะ"
เจียงหลี่หลี่อึกอักจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงย่นจมูกส่งเสียง "ฮึ!"